เมื่อเช้ารุ่นพี่คนหนึ่งโทรมาบอกข่าว
เรื่องอาจารย์ท่านหนึ่งที่คณะ
ได้จากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันกลับ
คำว่า " ใจหาย " มันรู้สึกอย่างนั้นแหละ
ซักพักเพื่อนอีกคนโทรมาเรื่องเดียวกัน
เราคุยกันสั้นๆว่า
"เดี๋ยวนัดเพื่อนๆไปพร้อมกันดีกว่า"
...
เมื่อต้นปีจำได้ว่าเจออาจารย์ยังบอกเขาเรื่องจะต่อโทอยู่เลย
นึกถึงตอน ปี1 อาจารย์ชอบทักว่าเราเป็นเด็กภาพพิมพ์
เพราะหน้าตาไม่เหมาะเป็นเด็กนิเทศเอาซะเลย
จนเรียนปี 4 แกก็ยังแซวว่าเหมือนเด็กภาพพิมพ์
จริงๆแล้วก้อยากเป็นเด็กภาพพิมพ์อยู่เหมือนกัน
แต่ขี้เกียจย้ายเอกและก็ไม่อยากไปเรียนกะรุ่นน้อง
ก็เลยชอบไปนั่งเล่นที่ช๊อปภาพพิมพ์
นั่งบ่อยจน อาจารย์ก็ชอบแซว ว่ามาติดหนุ่มๆที่ช๊อป
นึกๆไปก็ฮ่าๆๆดี
จริงๆ เราก็ชอบแซวอาจารย์ว่าหน้าแกเหมือน
ตัวละครตัวหนึ่งในหนังเรื่องแมททริค...เหอะๆๆ
จะว่าไปแล้วเราแทบไม่เคยจะเรียนวิชาอะไรเลยกะแกด้วยซ้ำ
แต่เพราะความที่ชอบไปนั่งเล่นที่ช๊อปภาพพิมพ์
ก็เลยทำให้สนิทกับอาจารย์แกไปโดยปริยาย
ได้วิชาภาพพิมพ์จากแกมาบ้างนิดๆหน่อยๆ
ตอนต้นปียังไปนั่งคุยกะอาจารย์เลยว่าจะสอบโท
วันเวลาผ่านไป
นึกถึงวันเก่าๆ...นึกถึงวันนี้
เราไม่สามารถคาดเดาอะไรได้เลย
อีกสองปีเราจะเป็นอะไรอยู่น่ะ?
อีกสองเดือนจะต้องเจออะไรบ้าง?
และอีกไม่กี่วันต่อไปเราจะเป็นยังไง
เราไม่รู้อะไรเลย
ขอบคุณอาจารย์ค่ะที่เป็นส่วนหนึ่ง
ให้หนูชอบงานภาพพิมพ์
...
ขอไว้อาลัยให้กับอาจารย์สมชาย พ่วงจีน
หรืออาจารย์เถรของพวกเราชาวศิลปกรรม ม.บูรพา
ขอให้อาจารย์หลับให้สบายน่ะค่ะ
รักและเคารพอย่างสูง
" From Now On"
