คืนนี้...ท้องฟ้ามีพระจันทร์เต็มดวง
ในเมืองมีตึกสูงมากมาย
มากมายซะจนแทบมองไม่เห็นดาว
คนในเมืองคงเหงาน่ะ
เราก็...เหงา
ไม่มีใครอยากอยู่กับความเหงาหรอก
ความเหงามันหดหู่เกินไป
แต่ทำยังไงเราก็วิ่งหนีมันไม่พ้นหรอก
ความเหงามักมาหาเราเสมอ
ในวันที่เราไม่มีใคร...ความเหงาจะอยู่กับเรา
.....
ขณะที่เรายังเหงา
คนในเมืองอีกมากมายก็คงจะเหงา
อาจจะ...เหงากว่าเรา
ท้องฟ้ากลางคืนมันช่างดูวังเวงว่างเปล่า
อาจเพราะแสงไฟในเมืองมันทำให้แสงดาวบนฟ้าจางลง
จนมองเห็นแต่เมฆลอยล่อง
.....
แล้วทำไม?
...คนเหงาถึงชอบอยู่ในเมืองกันก็ไม่รู้...
เมืองมันก็ใหญ่คนเหงาก็แย่งกันเหงา
คิดๆแล้วก็เหงา...จะเหงาไปถึงไหนน่ะ?
คนข้างๆก็เหงา...คนใกล้ๆก็เหงา
โลก...ติดต่อ...เรอะยังไง
......
วันนี้...ขณะที่คนในเมืองยังเหงา
มีคนเหงาสองคนคุยกัน
ต่างคนต่างเหงา
เมื่อความเหงามาเจอกัน
กลับทำให้ระยะทางที่ห่าง...มันใกล้ขึ้น
จากที่ว่างเปล่าช่องว่างก็เคลื่อนที่
จุดที่ไม่มีใครเคยลากก็เดินทางไปหาจุดต่อไป
......
พอเข้าใจบางอย่างและ...ว่าทุกอย่างมันต้องเริ่มต้น
และจุดของมันไม่เคยจบ...ถ้ามีทางไปต่อ
ยิ้มให้คนเหงาๆในเมือง
