เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา

บังเอิญได้บัตรท้อคโชว์นี้มาดู

ที่หอประชุมจุฬา เวลา 1 ทุ่มล่วงเลยไปจนเสร็จสิ้นการท้อค

ในเวลา 5ทุ่มครึ่ง...เกือบกลับรถไฟฟ้ารอบสุดท้ายแทบไม่ทัน

...พี่ตู้...เปิดการแสดงโดยการเล่นเปียโนพร้อมกับร้องเพลงฝรั่งออกมา

เสียงปรบมือดังขึ้นเมื่อเพลงจบลง

พร้อมกับการเริ่มต้นในสิ่งที่พี่ตู้เองก็พูดมาตลอดว่า

ท้อคโชว์ครั้งนี้เขาไม่มีสคริป...ไม่มีบท...และไม่เคยซ้อม

เรื่องราวเริ่มต้นก็พูดถึงเหตุการณ์ปัจจุบันที่เกิดขึ้นกับประเทศไทยเรา

ตามด้วยบทพูดแดกดันสะเทือนใจคนบางกลุ่มในชาติ

แขกรับเชิญคนแรกของงานนี้คือพี่ปั๋ง ประกาศิต แห่งบ้าน AF

ช่วงนี้เน้นพูดกันถึงเรื่อง กามเมือง ดนตรี และความเป็นจริงในบ้าน AF

ชอบเวลาที่พี่ปั๋งเล่นกีต้าร์จริงๆ...เล้ย

ตามด้วยเรื่องสุวรรณภูมิสนามบินของคนไทย

ที่มีเรื่องให้วิจารณ์ได้อีกมากมาย

และต่อด้วยการแสดงโชว์การป้องกันตัวแบบ ไทคิโด้

ไม่แน่ใจว่าเรียกถูกอ่ะเปล่า...แต่รู้ว่าเป็นการต่อสู้โดยการใช้มือเปล่า

และการถ่ายแรงมาจากคู่ต่อสู้

จากนั้นถึงคิวพี่ตั้ว ศรัณยู ขึ้นมาเป็นแขก

รอบนี้เริ่มเล่นหนักขึ้น..หมายถึงฝีปาก...ซัดกันไปซัดกันมา..

คุยกัน2คนพี่ตู้คงไม่สนุกปากพอ...ก็เลยเชิญดาราที่มาชมในงานนี้ขึ้นมาแจม

มี ดอม เหตระกูล/ หมู ดิเรก / เหมียว ปวัณรัตน์

เรื่องราวที่พูดกันยังคงแดกดันกระทบกระแทกครอบครัวหนึ่งในเมืองไทย

ได้อยู่ตลอดเวลา...และแขกสุดท้ายที่รอถูกเชิญมาช่วยปิดท้อคโชว์ครั้งนี้

ก็คือ สามพี่น้องแห่งสินเจริญบราเธอร์...

ขึ้นมาเล่นดนตรีแล้วพี่ตู้ก็ร้องเพลงโชว์ไปอีกสองเพลง

และฉากสุดท้ายในการแสดงครั้งนี้ก็คือการอ่านบทความถึง

ในหลวง

ในฐานะที่ทรงเป็นพระมหากษัตริย์ยอดกตัญญู

เสียงปรบมือดังขึ้นหลังจากจบบทความนั้น

และพี่ตู้ทิ้งท้ายไว้ว่า

"เรื่องราวที่ผมพูดในวันนี้เป็นความลับ ... และห้ามไปบอกใคร"

.....

ขณะที่เรานั่งรถกลับบ้าน

ก็เกิดคำถามในใจว่า...สิ่งที่ได้ฟังในวันนี้ให้อะไรกับตัวเราบ้าง

เราว่า...ทำให้เราเห็นอะไรกว้างขึ้น...ใจกว้างขึ้น

เราไม่ได้เห็นด้วยไปหมดซะทุกอย่างในสิ่งที่พี่ตู้พูด

จริงอยู่ทุกคนมีสิทธิ์คิดและเลือกที่จะมองต่างกัน

แต่สำหรับเราบางทีมันดูโหดร้ายไปซักหน่อย

ที่มานั่งฟังการแดกดันจากคนกลุ่มหนึ่งไปถึงคนอีกกลุ่มหนึ่ง

ไม่ได้บอกว่าคนที่แดกดันเก่งจะเป็นฮีโร่ของใครๆๆ

และไม่ได้บอกว่าคนที่โดนแดกดันนั้นคือผู้แพ้

...เพียงแต่เราคิดว่าไม่มีใครในโลกนี้ดีทุกอย่างและเลวร้ายทุกอย่าง

แม้แต่ตัวเราเอง...ก็ตาม

...

ท้อคโชว์ครั้งนี้เราเลยประทับใจแค่ช่วงที่คุยเรื่องเพลง

กับพี่ปั๋งแล้วก็การโชว์ของพี่น้องสินเจริญเท่านั้น

เพราะที่เหลือ...มันเหมือนการมาสุ่มหัวกันบนเวทีมากกว่า

เราก็แค่คิดในมุมมองของเรา...และก็ไม่ได้ห้ามให้ใครคิดหรือไม่คิด

...

...

กลับมาถึงบ้านด้วยความหิว

แต่ไม่รู้จะกินอาราย...ก็เลยอาบบน้ำนอนซะเลย

เฮ้อออออออ....!!!!!!!

...........................................................................

ปล.เสียดายที่คนบางคนไม่ว่างไปดูท้อคโชว์คราวนี้

เหอะๆๆๆๆๆ