LONGKHONG

สวัสดีวันสงกรานต์

มีความสุข พร้อม มีสติ กันทุกคนเลยน่ะจ๊ะ 

ร้อนๆแบบนี้ไม่ว่าจะร้อนแบบไหน

กินไอติมกันเถอะ ...ไอติมช่วยเราได้ ... อย่างน้อยมันก็อร่อยแหละน่า

และก็เงียบหายไปหลายวันเลย

หลังจากที่มาเล่าเรื่องลาวๆ#1  ไม่ได้ไปไหนอยู่กับงานง๊านงาน

ต่อจากคราวที่แล้วจากที่นั่งรถที่เขาเรียกว่า VIP

ลัด และ เลาะ ผ่านสิ่งต่างๆมากมาย

ผ่านเหว ผ่านหมู่บ้าน ผ่านฝุ่น ผ่านแดด ผ่านลมและควันจากไฟป่าที่กำลังมอดดับลง

รวมถึงเด็กๆหน้าตาม่อมแม่ม แต่แปลกที่แก้มเด็กๆเป็นสีแดงกันทุกคนเวลารอยยิ้มเปื้อนหน้า

หลังจากผ่านอะไรมาเกือบ 6 ชั่วโมงกว่า

สุดท้ายเราก็มาถึงแล้ว หลวงพระบาง เมื่องที่ได้ชื่อว่าเป็น"มรดกโลก"

ขณะที่รถจอดให้นักท่องเที่ยวบนรถลงมาขนสัมภาระของตัวเอง

อิตุ๊กก็นั่ง...หน้ามึนๆ..อยู่บนรถ จนคนลงเกือบหมด

หันไปมองฝั่งตรงข้ามเบาะมีผู้หญิง2คน ซึ่งก็ดูท่าทางจะมึนเหมือนกัน

อิตุ๊กเลยเดาๆเอาว่า คงจะเป็นคนไทย

เลยส่งยิ้มไปแบบมึนๆ ...ถามไปว่า "คนไทยรึเปล่าเอ่ย ?"

รอยยิ้มครั้งนั้นทำให้อิตุ๊กมีเพื่อนร่วมเดินทางเพิ่มขึ้นอีก 2 คน

หลังจากที่เราทักทายพูดคุยกันก็กลายเป็นว่า อิตุ๊กแก่สุดค่ะ (แต่แอบหน้าเด็ก...กร๊ากกกก)

เพื่อนใหม่ของอิตุ๊ก คือ น้องโบว์ และน้องพลอย

พวกเราต่อรถจากท่ารถเข้าไปที่หลวงพระบางอีกคนละ40บาท

ส่วนใหญ่รถที่มาจากท่ารถจะไปจอดที่จัตุรัส

ซึ่งจริงๆแล้วก็คือ 4 แยกตรงกลางเมืองหลวงพระบางนั่นเอง

อย่างแรกที่เราควรทำคือ หาที่พัก ในราคาที่เราพอใจ

เราสามคนก็เดินกันไปเรื่อยเดินไปถามไปแวะดูกันไป

ที่หลวงพระบางมีที่พักเยอะมาก เดินแบกกระเป๋าไปก็มีคนเดินมาทักทายตลอด

สบายดี มีที่พักรึยัง จากราคาที่ถามปกติแล้วจะอยู่ที่ห้องล่ะ 500 บาทต่อคืน

ถ้านอน2คนก็ 500 บาท คนเดียวก็ 500 บาท

หลังจากเดินหาที่พักจนพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน เป้ก็หนัก และเริ่มหิว

เลยต้องรีบตัดสินใจเลือกว่าจะนอนไหน

ในใจอิตุ๊กคิดว่า ยังไงก็อยากได้ซักคืนล่ะ 200 งกไปมั้ย

ต่อราคาอยู่ 2ที่

ที่1 ให้ 300 เพราะบอกว่าเราจะพัก 2 คืนเลยน่ะ แต่ห้องโอเคน่าอยู่ โปร่ง สบาย

ที่2 ให้ 200 เพราะบอกว่าเราจะพัก 2 คืนเลยน่ะ  แต่ห้องมันอัพ แล้วมันก็ดูมืดๆไงไม่รู้

ด้วยเหตุและผลหลังจากที่นอนวังเวียงมา 1 คืน

ยอมจ่าย 300 ดีกว่า เพื่อสุขภาพการท่องเที่ยวที่ดี

อ่านว่า "เรือนพัก ไชชะนะ"

สุดท้ายเราก็มีที่นอน 2เตียงอีกแล้ว

เริ่มรู้ถึงการมาเที่ยวคนเดียวแล้วมันจะเสียเปรียบแบบนี้นี่เอง

คือถ้ามา2คนอย่างน้อยก็มีเพื่อนแชร์ค่าที่พักครึ่งๆ

มีเพื่อนมาช่วยนอนเตียงข้างๆโดยไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมานอนแทน

หลังจากอาบน้ำล้างหน้าเสร็จ

เราก็นัดเพื่อนใหม่ พลอยกับโบว์ ก็พักที่เดียวกันนั่นแหละ

ห้องของพลอยกับโบว์จะอยู่ในบ้าน

ส่วนห้องอิตุ๊กค่ะพิเศษค่ะ ส่วนตัวมากเพราะอยู่นอกบ้าน

 เป็นห้องที่แยกออกมาจากตัวบ้านอีกที

ระหว่างที่เราเดินสำรวจว่ามีไรกินบ้าง

เราก็เดินผ่านตลาดกลางคืน ที่นี่หน้าตาคุ้นๆกับตลาดมืดประตูท่าแพ ยังไงยังงั้น

รู้สึกเหมือนมาเดินเล่นอยู่เชียงใหม่

และมื้อแรกที่เราออกมาหาอะไรกินกันที่หลวงพระบาง

คือ ข้าวเส้นค่ะ

ตอนแรกคิดว่ามันคือเฝ๋อ

มารู้ตอนหลังว่าเขาเรียกว่าข้าวเส้น

ร้านนี้อร่อยดี เป็นร้านแบบเพิงๆหน่อย เขาทำอาหารทุกอย่างด้วยเตาถ่าน

อ้อ ลืมบอกไปว่าที่นี่เขากินผงชูรสแทนน้ำตาลน้ำปลาเลยนี่หน่า

มิน่าล่ะ อร่อยจนลืมไปเลย

แต่พริกที่นี่กลิ่นหอมดี แต่เผ็ดมากกกกกกกก

ระหว่างนั่งดูเขาทำก็เห็นเขาหยิบไม้ฟืนยัดเข้าไปในเตาพร้อมกับพัดให้ไฟลุก

กลิ่นหอมมากเยย

ที่นี่เขานิยมกินข้าวแต๋นเป็นของเคียงแหละ...คิดว่างั้น

เพราะสังเกตุว่ามันจะมีอยู่บนโต๊ะเกือบทุกร้าน

หลังจากอิ่มหน่ำสำราญกับข้าวเส้นและน้ำอ้อยคั้นสดๆกันไปแล้ว

2 สาวพลอยกับโบว์ ขอตัวกลับไปนอนเพื่อเติมแรง

ส่วน อิตุ๊ก มีรึจะนอนเร็ว นี่มันเพิ่ง 2 ทุ่มเองนะเนี่ย

ไปแวะร้านเนทค่ะ

เนทที่หลวงพระบางถูกว่าที่วังเวียงหลายโขเลยค่ะเ

ชั่งโมงล่ะ 30 บาทเอง ถือว่าถูก ระหว่างใช้เนท

ก็แอบเอาเมมโมรี่จากกล้อง ลงตั้มไดร์ซะเลย

หลังจากเสร็จธุระบนโลก online

ก็ได้เวลาไปเดินสำรวจของฝากที่ตลาดกลางคืน

คนที่นี่พูดกันสำเนียงช้าๆดูสุภาพเรียบร้อยไงไม่รู้

เราคงอยู่ในเมืองมากเกินไป

แย่งกันพูดแย่งกันคิดไม่รู้จะรีบทำไมเหมือนกันพอ 4 ทุ่มที่นี่คนก็เริ่มบางตาแล้ว

คงเหลือแต่พวกนักท่องเที่ยว ที่ยังคงปลาบปลื้มกับเบียร์ลาวไม่หยุด

โชคดีที่เบียร์ลาวไม่สามารถทำให้คนอย่างฉันปลาบปลื้มได้ 5555

เดินกลับมาที่พักมานั่งกินขนมเล่นในห้อง

คืนแรกของหลวงพระบางกำลังจะผ่านไป

กุมาทำอะไรที่นี่ว่ะ?

อยู่ๆก็เกิดคำถามนี้ขึ้นมาลอยๆ

พรุ่งนี้เช้าจะไปดูเขาตักบาตรข้าวเหนียว

...

ที่เหลือมาลาวกันต่อเอนทรีหน้าเนาะ

วันนี้เนทเต่ามากเยย...เซง

...อัพรูปไม่ทันใจ...